Bijzondere liederen

Regelmatig vul ik deze pagina aan

In de loop van de jaren kom ik liederen tegen, die tijdens afscheidsvieringen mij diep raken. Vaak ken ik ze niet eens. De familie van een overledene stelde mij dan voor om een van onderstaande liederen bij een afscheid te gebruiken. Op YouTube zijn ze op te roepen en te beluisteren.

Hieronder staan – in deze volgorde – de volgende liederen:

++ Into the West – Annie Lennox – uit de film: The Lord of the Rings : The Return of the King

++ Ken je mij? – Trijntje Oosterhuis

++ Ik heb een steen verlegd – Bram Vermeulen

++ Testament – Bram Vermeulen

++ Que sera sera – Doris Day

++ Vandaag begraaf ik jou in mij – Rob de Nijs

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Into the West – Annie Lennox

Lay down your sweet and weary head.
Night is falling, you have come to journey’s end.

Sleep now and dream of the ones who came before.
They are calling from across the distant shore.

Why do you weep? What are these tears upon your face?
Soon you will see all of your tears will pass away.

Safe in my arms you’re only sleeping. What can you see

on the horizon? Why do the white gulls call?

Across the sea a pale moon rises.
The ships have come to carry you home.

Dawn will turn to silver glass. A light on the water all souls pass.

Hope fades into the world of night
Through shadows falling out of memory and time.

Don’t say: We have come now to the end
White shores are calling you and I will meet again

and you’ll be here in my arms just sleeping.
What can you see on the horizon? Why do the white gulls call?

Across the sea a pale moon rises.
The ships have come to carry you home

and dawn will turn to silver glass.  A light on the water
Grey ships pass into the West.

Ik heb de tekst wat vrij vertaald.

Naar het westen

Leg je lieve, vermoeide hoofd nu maar neer.

De nacht valt: je bent nu aan het einde van jouw reis gekomen.

Slaap nu maar en droom van degenen die hier eerder waren.

Ze roepen vanaf verre kusten.

Waarom huil je? Waarom die tranen op jouw gezicht?

Binnenkort zal je zien, dat al jouw tranen zijn verdwenen.

Je bent veilig in mijn armen. Je slaapt alleen maar.

Wat kan je aan de horizon zien? Waarom schreeuwen de meeuwen?

Vlak boven de zee komt een bleke maan op en de schepen zijn gekomen om je naar huis te brengen.

Het licht van de ochtend verandert in de schittering van zilverglas:

een licht op het water is als een pad voor alle zielen.

Hoop verdwijnt in het donker van de nacht:

schaduwen vallen uit geheugen en tijd.

Zeg niet: we zijn aan het einde gekomen.

Witte stranden roepen jou en ik zal je weer ontmoeten

en je zult hier in mijn armen liggen slapen.

Wat zie jij aan de horizon? Waarom roepen de witte meeuwen?

Vlak boven de zee komt een bleke maan op.

De schepen zijn gekomen om je naar huis te brengen.

Het licht van de ochtend zal veranderen in de tinteling van zilverglas: een licht op het water.

Grijze schepen varen naar het westen.

Wat gedachten over deze tekst:

Een van de mooiste boeken die geschreven zijn, is ‘In de ban van de Ring’ van Tolkien. Ik heb het boek vele malen gelezen en elke keer weer kom ik ‘nieuwe’ stukjes tekst tegen die me aanspreken – vaak vanuit een stukje symboliek. Het lied richt zich – lijkt het – op een stervende of een gestorvene. Deze is aan het einde van zijn ‘levensreis’ gekomen en moe en uitgeput sluit hij de ogen.

“Zeg niet: we zijn aan het einde gekomen. Witte stranden roepen jou en ik zal je weer ontmoeten.” De tekst verwoordt op een haast religieuze manier wat we hopen: dat er geen definitief einde is, maar dat we elkaar ooit misschien eens in een ‘ander bewustzijn’ mogen ontmoeten.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Ken je mij? Gezongen door Trijntje Oosterhuis

Refrein:
Ken je mij? Wie ken je dan? Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan? Weet jij mij beter dan ik?


Ogen die door de zon heen kijken,
zoekend naar de plek waar ik woon.
Ben jij beeldspraak voor iemand
die aardig is, of onmetelijk ver,
die niet staat en niet valt
en niet voelt als ik,
niet koud en hooghartig — Refrein

Hier is de plek waar ik woon:
een stoel op het water,
een raam waarlangs het opklarend weer
of het vallende duister voorbij vaart.
Heb je geroepen? Hier ben ik — Refrein

Ik zou een woord willen spreken
dat waar en van mij is,
dat draagt wie ik ben,
dat het houdt.
Ik zou een woord willen spreken,
dat rechtop staat als mens

die mij aankijkt en zegt:
Ik ben jouw zuiverste zelf,
vrees niet, versta mij, ik ben, ik ben. — Refrein

Ben jij de enige voor wiens ogen
niets is verborgen van mijn naaktheid.
Kan jij het hebben, als niemand anders,
dat ik geen licht geef, niet warm ben,
dat ik niet mooi ben, niet veel.
Dat geen bron ontspringt in mijn diepte.
Dat ik alleen dit gezicht heb,
geen ander.
Ben ik door jou, zonder schaamte,
gezien, genomen,
door niemand minder?
Zou dat niet veel teveel waar zijn?
Zou dat niet veel teveel waar zijn? — Refrein

Enkele gedachten over deze tekst:

In ieder mens leeft het verlangen om ‘gekend te worden’: dat er iemand is, die ziet en begrijpt wat er ten diepste in jou leeft en hoe jij je voelt. Je hoeft niet in een Opperwezen te geloven om dit gevoel te herkennen.

De tekst van deze prachtige psalm is gebaseerd op een ruim 3000 jaar oud lied, dat eerst door joden en later ook door christenen wordt gezongen:

psalm 139.

Heer, U kent mij, U doorgrond mij,

U weet het als ik zit of sta, U doorziet van verre mijn gedachten.

Huub Oosterhuis heeft de tekst van het lied geschreven.

In het lied ervaar ik die diepe wens in mijzelf, dat er altijd ‘Iemand’ is, die mij in mijn diepste vezels kent en op wie ik altijd terug mag vallen. Als ik de Eeuwige beleef en ervaar als ‘de God van leven en liefde’, hoop ik, dat voorbij de grens van mijn leven die ‘leven en liefde’ op mij – op mijn zuiverste zelf – wacht en in een andere dimensie mij tot ‘leven en liefde’ wil zijn.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

De steen – een lied van Bram Vermeulen

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van een rivier hou je niet tegen.
Het water vindt altijd een weg omheen.

Misschien eens gevuld door sneeuw en regen,
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem dan glad en rond gesleten,
te laten rusten in de luwte van de zee.

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg kan gaan.

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
het water nooit dezelfde weg kan gaan.

Wat gedachten over deze tekst:

Ieder mens, maar bijvoorbeeld ook een doodgeboren kindje, laat een voetspoor achter in de mensengeschiedenis. Hij of zij is als een steen, die je in een kabbelend beekje legt. Het water stroomt nu altijd anders dan voorheen. Het bestaan van die persoon heeft het leven op aarde voorgoed veranderd.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Testament… – een lied van Bram Vermeulen

En als ik doodga, huil maar niet.
Ik ben niet echt dood, moet je weten.
’t Is meer een lichaam dat ik achterliet.
Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.

En als ik doodga, treur maar niet.
Ik ben niet echt weg, moet je weten.
Het is het heimwee dat ik achterliet.
Dood ben ik pas, als jij dat bent vergeten.

En als ik doodga, huil maar niet.
Ik ben niet echt dood moet je weten.
’t Is het verlangen dat ik achterliet.
Dood ben ik pas, als jij dat bent vergeten.

Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.

Wat gedachten over deze tekst:

Salvador Dali schreef eens: ‘Elk afscheid is de geboorte van een herinnering’. Bij een laatste afscheid in een crematorium of op een begraafplaats worden meestal veel herinneringen opgehaald, foto’s vertoond en muziek gedraaid, die over de overledene en de aanwezigen iets vertelt. Het is een ritueel van transformatie. Nu de overledene geen deel meer uitmaakt van het hier en nu, wordt zijn of haar leven op een ‘geestelijk’ niveau geplaatst. Het lichaam valt weg, maar wie hij was en wat hij voor ons betekende verplaatst zich naar onze geest in de vorm van herinneringen.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Que sera sera

When I was just a little girl
I asked my mother, what will I be?
Will I be pretty? Will I be rich?
Here’s what she said to me

Que sera sera
Whatever will be, will be
The future’s not ours to see
Que sera sera
What will be, will be

When I was just a child in school
I asked my teacher, what should I try?
Should I paint pictures? Should I sing songs?
This was her wise reply: que sera sera….

When I grew up and fell in love
I asked my sweetheart, what lies ahead?
Will there be rainbows day after day?
Here’s what my sweetheart: que sera sera….

Now I have children of my own
They ask their mother what will I be?
Will I be handsome? Will I be rich?
I tell them tenderly: que sera sera….

Ik heb de tekst wat vrij vertaald:

Wat zal zijn, zal zijn

Toen ik nog een klein meisje was,

vroeg ik mijn moeder, wat zal ik zijn?

Zal ik charmant zijn? Zal ik rijk zijn?

Dit zei ze tegen mij:

Wat zal zijn, zal zijn

Wat er ook gebeurt, zo zal ’t zijn.

We kunnen niet in de toekomst kijken.

Wat zal zijn, zal zijn.

Toen ik nog maar een kind op school was

Ik vroeg mijn lerares, wat moet ik proberen?

Moet ik schilderijen maken? Moet ik liedjes zingen?

Dit was haar wijze antwoord: Wat zal zijn, zal zijn…

Toen ik opgroeide en verliefd werd

vroeg ik mijn liefje, wat staat ons te wachten?

Zullen er dagelijks regenbogen zijn?

Dit is wat mijn liefje zei: Wat zal zijn, zal zijn…

Nu heb ik zelf kinderen

Ze vragen hun moeder, wat zal ik zijn?

Zal ik knap zijn? Zal ik rijk zijn?

Vertel ik ze teder: Wat zal zijn, zal zijn…

Enkele gedachten over deze tekst

Het liedje is bijna antiek (uit 1956) maar wordt nog vaak bij het afscheid beluisterd. Het is eigenlijk een stukje levenswijsheid, die je pas in de loop van de jaren jezelf eigen maakt. Je kunt niet in de toekomst kijken en sommige levensvragen worden elke generatie opnieuw gesteld. In de cyclus van het leven zal je moeten leren en ervaren, dat veel in het bestaan je maar moet nemen, zoals je het krijgt. Je moet er gewoon maar het beste van maken…

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Vandaag begraaf ik jou in mij

Vandaag begraaf ik jou in mij.
Niet in de aarde, niet in die kist.
Niet bij die bomen in de ochtendmist.
Daar ben jij niet; jij bent veilig in mij.

Vandaag begraaf ik jou in mij.
Niet bij die steen daar, die lange rij.
Al die oude namen, daar hoort jij niet bij.
Nee vandaag begraaf ik jou in mij.

Dan kan ik met je praten en antwoord geven.
Dan blijf jij leven in mijn leven.
Hier neem mijn oog en kijk met mij.
Neem mijn voeten en loop met mij.
We gaan naar huis nu, wij allebei,

vanaf vandaag leef jij in mij.

Vandaag begraaf ik jou in mij.
‘K zal je niet zoeken, waar je niet bent.
Blijf maar bij ons hier, waar je iedereen kent.
Jouw plaats aan tafel houd ik voor je vrij.
We zullen lachen en weer plannen maken.

‘K zal met je slapen en met jou ontwaken.
Hier, neem mijn mond en lach met mij.
Neem mijn handen en voel met mij.
Wat je nog doen, wou doe ik erbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij. Mmm. Mmm.

Haal weg dat kruis en al die witte bloemen.
Verscheur de krant, waarin ze jouw naam noemen.
Hier, neem mijn oog en kijk met mij.
Neem mijn hart en leef met mij.
Want jouw dood is nu voorbij,
Vanaf vandaag leef jij in mij. Mmm.

‘K zal twee levens leven, met jou in mij.

Enkele gedachten bij dit lied

Eigenlijk wil je nooit afscheid nemen van een lief medemens. Je wilt zo lang en zo intens mogelijk bij die ander blijven. Maar het lichaam van die ander is nu dood. En waar is de ziel / de persoonlijkheid van die ander gebleven? Je nodigt deze als het ware om bij jou ‘in huis / in jouw lichaam’ te komen; om in jou verder te leven.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++